W kulturze europejskiej jednym z pierwszych, który uporządkował całokształt poglądów na zdrowie, był Hipokrates uważany później za „ojca medycyny europejskiej”. Hipokrates twierdził, iż zdrowie czyli dobre samopoczucie, choroba czyli złe samopoczucie, jest zależne od równowagi miedzy tym, co nas otacza, a nami samymi. Natomiast zewnętrzna równowaga między człowiekiem, a środowiskiem pozwala na stworzenie równowagi wewnętrznej człowieka.
Koncepcja „dobrego i złego samopoczucia” poprzez subiektywizm indywidualnego odczuwania i odbierania otoczenia zawęża pojęcie zdrowia, jednak w sformułowaniu zależności zdrowia od równowagi między człowiekiem a otoczeniem pojawia się obiektywność. Poglądy Hipokratesa funkcjonowały prawie w niezmienionej postaci, aż do czasu powstania nowej filozofii kartezjańskiej określanej jako „mechanistyczne widzenie świata i człowieka”.
Według teorii kartezjańskiej, organizm człowieka można porównać do wielkiej maszyny, działającej z niesamowitą doskonałością i precyzją. Teoria ta z pewnością przyczyniła się do lepszego poznania człowieka; szybkiego rozwoju nauk ścisłych, ogromnego postępu technicznego w medycynie, ale równocześnie reakcja na chorego człowieka została ograniczona do perfekcyjnego naprawiania jego zdrowia czyli uszkodzonej maszyny biologicznej bez uwzględnienia całości .
Następną znaczącą teorią dotyczącą zdrowia była socjomedyczna koncepcja zdrowia, gdzie zdrowie rozumiano jako kategorię uniwersalną i jednoznaczną, według której „człowiek to przede wszystkim zespół elementów powiązanych względnie prostymi relacjami, wiedza o każdym elemencie i każdej relacji to wiedza o człowieku jako całości” .

Z pewnością najbardziej znaną definicją zdrowia i wciąż uznawaną za podstawową jest definicja Światowej Organizacji Zdrowia;
„Zdrowie jest pełnią fizycznego, psychicznego i społecznego dobrostanu człowieka, a nie tylko brakiem choroby lub kalectwa”

Definicja ta budzi wiele kontrowersji, jest ostro krytykowana; określana mianem „utopijnej”, jednakże stworzenie idealnej, uniwersalnej definicji zdrowia wydaje się niemożliwe, a krótka i lakoniczna definicja ŚÓŻ może być dobrym odnośnikiem, punktem wyjścia do dalszych rozważań.
Takie rozumienie zdrowia zostało przyjęte w Konstytucji Światowej Organizacji Zdrowia 22 lipca 1946 roku, którą Polska ratyfikowała. W tej samej części Konstytucji WHO, czyli w preambule znajduje się stwierdzenie, iż „korzystanie z najwyższego, osiągalnego poziomu zdrowia jest jednym z podstawowych praw każdej istoty ludzkiej”.
Definicja Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) stanowi wersję otwartą, wyraża aktualny stan wiedzy medycznej, wartość życia zostaje tu wzbogacona, gdyż zdrowie oznacza zdolność do prowadzenia sensownego i twórczego życia, które daje satysfakcję danemu człowiekowi.
Definicja WHO jest wyrazem następnego nurtu w dziedzinie koncepcji zdrowia zwanego socjoekologicznym, w którym istotę zdrowia mają wyrażać dwa ogólne pojęcia: „dynamiczna równowaga i potencjał zdrowotny”.
Równowaga wyraża prawidłowe relacje pomiędzy sferami funkcjonowania człowieka (fizyczną, psychiczną, społeczną), zaburzenie równowagi w jednej ze sfer będzie się ujawniać także w pozostałych sferach. Warunkiem tej równowagi jest potencjał zdrowia właściwy dla człowieka jak i jego środowiska.
Ostatnia koncepcja, wypracowana w ciągu dwóch ostatnich lat określana jest mianem „egzystencjalnej koncepcji zdrowia”. Autorem tej teorii jest K. Popielski, który poszerza płaszczyznę definiowania zdrowia o wymiar egzystencjalny .

Przedstawione powyżej koncepcje zdrowia nie są oczywiści zamkniętym katalogiem, gdyż na przestrzeni lat różni filozofowie, teoretycy, lekarze, poeci, a także prawnicy czy politycy formułowali definicje i teorie dotyczące zdrowia, z różnym zresztą powodzeniem.
Przykładem definicji zdrowia w znacznie węższym rozumieniu, jest stwierdzenie, iż „zdrowie oznacza pełną integrację ciała, brak bólu, obniżonej sprawności, stan optymalnego funkcjonowania - słowem „niezauważalny organizm” .

Literatura:

M. Sokołowska „ Granice Medycyny” Wiedza Powszechna 1980
T. B. Kulik „Koncepcja Zdrowia w medycynie” praca zbiorowa „Zdrowie Publiczne” Lublin 2002