Transplantacje to fenomen XX wieku, choć pierwsze próby miały miejsce już w starożytności, kiedy to prawo przewidywało za przestępstwa kradzieży i cudzołóstwa takie kary jak ucinanie nosów i rąk. Wówczas już opracowano w Indiach chirurgiczna technikę odtwarzania obciętych nosów. Jednak dopiero poznanie zasad funkcjonowania systemu immunologicznego dało wymierne i zaskakujące rezultaty.


Choć przeszczepianie narządów nie jest już eksperymentem medycznym, a jedynie skuteczną metodą leczenia schyłkowej niewydolności narządów, to dla dużej części społeczeństwa nadal człowiek po przeszczepie wątroby, serca czy nerki jest zjawiskiem niezwykłym. Często nawet nie zadajemy sobie sprawy, ze ktoś z naszego otoczenia nosi w sobie cześć innego człowieka, bo przecież dziś ludzie po przeszczepach wyglądają i funkcjonują w społeczeństwie zupełnie normalnie. Transplantologia to dziedzina medycyny, która budzi dużo kontrowersji, nasuwa dylematy moralne i równie trudna jest do ogarnięcia przez przepisy prawne. Pewnie, dlatego regulacje prawne dotyczące pobierania i przeszczepów organów są tak różnorodne i odmienne. Immunologia to dziedzina medycyny, która jest poznana tylko w niewielkim stopniu, jest wiele pytań, na które nie znaleziono jeszcze odpowiedzi. Transplantacje ze zwłok ex mortuo to okrutna zależność, życie dla biorcy i śmierć dla dawcy. Także przeszczepy od dawców żywych ex vivo są trudnym wyborem, gdyż zawsze istnieje, choć minimalne ryzyko dla darczyńcy. Najpewniej, dlatego konstrukcje prawne w tej materii budzą często wątpliwości. W sytuacjach, kiedy w grę wchodzi najwyższa wartość, jaka jest życie, zawsze istnieje ogromne ryzyko nadużyć. Prawo w tej dziedzinie nie powinno hamować rozwoju medycyny i możliwości ratowania życia, ale musi tez stać na straży praw człowieka, czyli pacjenta (zarówno dawcy jak i biorcy) jego rodziny, a także lekarzy. Prawodawstwo dotyczące transplantologii jest dodatkowo specyficzne, gdyż bardziej niż w innych sytuacjach musi uwzględniać religie , przekonania, zwyczaje kulturowe. W przeciwnym wypadku, kiedy prawo nie uwzględnia tychże wyznaczników może stać się przepisem martwym.
 
   Rozwój medycyny wskazuje, iż w najbliższych dziesięcioleciach prawo stanie w obliczu nowych problemów np. przeszczepów odzwierzęcych ksenotransplantacji. Od dawna jako dysponenta i podmiot zobowiązany do regulacji i redagowania praw człowieka uważane jest Państwo. Wraz z rozwojem cywilizacji zakres praw rozszerza się z coraz to nowymi potrzebami. Natomiast tendencja do jednoczenia się i wchodzenia tychże państw pakty i unie samoistnie wymusza regulacje na szczeblach międzynarodowych. Regulacje odnośnie etyki, praw człowieka pacjenta są na tyle trudne, że państwa dążą do ujednolicenia prawodawstwa w tej kwestii pomimo i na ile na to pozwolą różnice kulturowych i religijnych.